Aangekomen in het Archeon werden wij s’ochtends (Mwangaza en ik) rondgeleid door een zeer goed Engels sprekende gids, kreeg het koor een opleiding tot Romeinse soldaten, werd een wedstrijd touwtrekken gehouden en kregen wij een cursus Romeinse massage.

De training tot Romeins soldaat gebeurde trouwens onderleiding van een legeraanvoerder die ontzettend leuk (lachwekkend)  Engels sprak.  ( Als I say run, jullie runnen allemaal to the end of the straat etc.) Het aantal kids bleek verschrikt te hebben gevraagd aan Stephen of al de mensen die rondliepen in het Archeon opgestane doden waren.

 

In het Romeins badhuis zong Mwangaza op verzoek van onze gids in een ronde ruimte die bekend stond om zijn akoestiek een liedje (Mama Africa).  Mwangaza klonk echt onroerend mooi in deze ruimte. De gids vroeg mij meteen of er ook cd’s van dit koor waren en besloot er meteen 1 te kopen. Na afloop van de rondleiding kon deze gids maar geen afscheid nemen van Mwangaza.

 

Na een klein lunch concertje van 2 nummers en nog meer gestolen harten van Archeonmedewerkers was het tijd voor de vrije tijd in het Archeon. Tijdens de lunch was Kolofy naar me toegekomen of het niet mogelijk was dat hij op de foto kon in een echt Romeins leger kostuum. Dit was dus het eerste wat moest worden geregeld. Zo’n beetje ieder Mwangaza lid moest dus op de foto met Romeins helm en schild. Christopher (de kleinste van allemaal) werd zelfs in een kilo’s zwaar maliënkolder gehesen.

 

Daarna trokken we door de middeleeuwen. Werden ze in de romeinse tijd nog langzaamaan Christen, hier in de middeleeuwen waren ze echt allemaal Christen! Aan welke middeleeuwse passant je dit ook vroeg: Het was een Christen! Wat een mooie tijd! Helaas was er weinig spectaculairs te bleven in de middeleeuwen dus trokken we naar de prehistorie op zoek naar de bootjes. Voor de Oegandese kinderen en begeleiders was dit een beetje thuiskomen.
 

Na een zeer succesvolle poging van Viane, Christopher en John Bosco om te varen, probeerden een aantal meiden dit kunstje na te doen. Helaas was dt geen succes en was de angst te groot om te varen (in een bootje zitten op het strand was al te eng). Dus trokken we gezamenlijk naar de speeltuin. hier werd heerlijk geschommeld, geklommen en vooral van de glijbanen afgegleden.

 

Na een tijdje moesten we naar de Arena voor het NAGESPEELDE gladiatorengevecht. Voordat we gingen voor zo'n beetje de 100e keer verteld dat het gladiatorengevecht nep was, niet echt, er niemand dood ging, het maar net alsof was, etc...

 

Aangekomen in de Arena zochten we onder drumgeroffel op een plekje op de tribune. Na een tijdje begon de show. Let op Mwangaza het is niet echt! Nee weten we!

Nadat er een slachtoffer uit het publiek was uitgekozen die met de show moest meespelen (altijd weer een collega van onze of een andere school). Was het tijd voor het NEPPE gladiatoren gevecht. Peace and Winifred klemde zich beide om een arm. Bridget, Judith, Phiona pakten samen 1 van mijn broekspijpen vast en 2 andere meiden mijn andere. Vervolgens werd er vanaf de rij achter mij nog even een hand in mijn nek gelegd.

Naar mate het nagespeelde gevecht vorderde en ik maar bleef herhalen dat het nep was, klemden Peace en Winifred zich vaster om mijn armen, trokken de dames harder aan mijn broekspijpen (allemaal een andere kant op) en begon de hand in mijn nek ook steeds harder te knijpen. Tegen de tijd dat er nepbloed aan te pas kwam (wat ik al had verteld) werd ik zo'n beetje gevierendeeld.

 

Na afloop mochten we nog even langs bij de acteurs (die op ons stonden te wachten naast de EHBO-post). Judith die als eerste mwangaza-lid deze ruimte binnen durfde maar amper dichterbij de acteur te komen die net had gespeeld dat hij dood ging. Na een minuut of 5 was Mwangaza er eindelijk van overtuigd dat het alemaal maar nep was (ja zelfs het bloed...) En besloten we zelfs nog een groepsfoto met de gladiatoren te maken.

 

Toen nog een ijsje en hup naar buschauffeur Koos. Onderweg lopend naar de bus kwamen we volgens nederlandse begrippen een klein varken tegen maar hier dacht Mwangaza heel anders over. Wat een groot varken was dit zeg. Die zal wel heel veel produceren...
 

(door Esther) De kinderen arriveren om 8.30 bij de Scholengemeenschap "de Lage Waard" in Papendrecht, om twee keer een optreden te geven en een aantal lessen te vullen. Van de nieuwe gastouders hoor ik dat de kinderen moeilijk op bed te krijgen waren gisteravond omdat ze met al het nieuwe speelgoed wilden spelen wat er in de gezinnen is. En in de ochtend wordt er al gevraagd wanneer ze nu eindelijk kunnen gaan fietsen.
 

Nadat het koor is gearriveerd is het omkleden en snel soundchecken, en om 9.00 komen de eerste leerlingen van de Lage Waard de aula in voor de gebruikelijke weekopening. Deze keer iets anders dan normaal, want Mwangaza staat op het podium.
 

Eerst worden er een aantal rustigere nummers gezongen en tijdens het omkleden wordt de film "Oeganda, Pearl of Africa" aan de leerlingen getoond. Mooi om te horen dat, zodra het "mooie" Oeganda plaatsmaakt voor de beelden met de realiteit van Rakai, de zaal muisstil is.

Hierna vertelt Esther of Reina nog iets meer van UCCF, en de ondankbaarheid bij ons, en (ondanks de slechte situatie van deze kinderen) de dankbaarheid van de kinderen van Mwangaza. Dit raakt de leerlingen en nadat Mwangaza nogmaals hun zang en danskwaliteiten heeft laten zien, geven de leerlingen gul bij de collectanten bij de uitgang. De opbrengst is € 405,-!

Nadat er snel is omgekleed en iets is gedronken, gaan we in groepen naar de klassen. Hier kunnen de leerlingen vragen stellen aan de kinderen, en zo krijgen de Nederlandse leerlingen een beetje een idee HOE groot het verschil wel niet is tussen wij hier, en zij daar... Sharon vertelt dat ze 2 uur moet lopen om water te halen, en Lawrence vertelt dat hij 3(!) uur loopt naar school. En als één van de Nederlandse leerlingen vraagt wat de Oegandese kinderen eten, verteld Kolofy dat hij maar heel soms rijst eet, dit is voor hem (bijna) onbetaalbaar... tja, dat is wel even andere koek dan kiezen uit een mars, snicker of een zak chips bij de C1000. In sommige klassen ontdooien de leerlingen pas als de bel voor de volgende les al luidt. 

Na de lesbezoeken staat er een lekkere Oegandese rijstmaaltijd klaar, en de pannen gaan dan ook tot op de bodem leeg! Na de maaltijd dansen de kinderen en leiders door de aula, en moeten ze echt worden aangespoord om op te gaan ruimen en naar het Insula terug te gaan. Lage Waard, volgende week komen we nog een keer.... en het wordt weer groot feest!
 

(door Tessa) Afgelopen weekend zijn we in Limburg geweest, de bus met kinderen en een gelukkige Esther en Reina, die de kinderen ruim twee uur voor zichzelf hebben vertrok rond een uur of elf. Ondertussen was ik toen al bijna in Limburg, ervoor zorgen dat we jullie konden verwelkomen in het huisje. Wat een wel heel erg gezellig vakwerkhuisje bleek te zijn. 

 

Ineke, Jan en familie kwamen net voor de bus aan. Eerst heel het koor hun slaapplekken toegwezen, en ze even lekker laten rondkijken. 

Heel veel tijd hadden we niet, dus heel snel zijn Jan en ik een hotelletje gaan zoeken voor de busschauffeur, die volgens mij over 3 jaar wel heel graag weer mee wil gaan... Daarna door naar het klooster, waar familie van den Hoek zou verblijven. Werd wel heel vaak duidelijk gemaakt dat ze stil moesten zijn... Ach... het was een heel lief zustertje... 

 

Snel terug naar het huisje waar we konden vertrekken naar Bocholtz, terwijl bijna iedereeen in de bus zat, was pastor Stephen kwijt.. waar?? In het wandelpad naast het huisje bleek hij een grote hond aan het uitlaten.... Oooowww wat was hij trots!! Kolofy zag dit en na wat aanmoediging durfde hij ook de lijn vast te houden :)

 

Eenmaal in Bocholtz bleek wat Limburgse drukte was. Tafels kregen we later, we moesten eerst gegeten hebben, nou, dan maar extra snel opbouwen. Allemaal door elkaar aan het praten, bezorgd over het geluid, maar wat hadden ze het goed voor ons geregeld. 

 

In de kelder van de kerk hebben we allemaal heerlijk gegeten, de kinderen van jeugdkoor joy hebben samen heerlijk verdeeld tussen de mwangaza kids...Gezellig!! En natuurlijk de vlaai... geluk voor Martijn en Cor die precies binnenkwamen toen de vlaai uitgedeeld werd. 

 

De kerk liep ruim voor tijd al flink vol, het optreden was in een woord geweldig! Het jeugdkoor deed enorm hun best, net als een stralende Mwangaza. 

 

Daarna allemaal naar huis, even douchen en gezellig met chips op tafel. Paul van het huisje kwam binnen, de kinderen zongen een nummer voor hem, maar bleven spontaan doorgaan... wat een prachtige ervaring! Wij waren allen diep geraakt en als je goed keek, zag je tranende ogen bij Paul. 

 

De dag erna naar Sittard. We werden ontvangen door een heel hardwerkende meid en een paar kosters. Tafels voor de souvenirs bleken er niet te zijn, dus dan maar op stoelen. Zo kan het ook!
 

Het middagoptreden was klein, weinig publiek maar een hele mooie opbrengst. Hierna snel naar de zusters om daar lekker te mogen eten, eigenlijk was hier een sponsor voor gevonden, maar de zusters hebben besloten dat geld aan te vullen tot 100 euro en dit aan ons te geven! Waarvoor dank.

 

Het avondoptreden in de kerk was goed, de kinderen deden hun best! John Bosco was flink verdrietig door een omgestoten vaas, waar hij helemaal niks aan doen kon, op de terugweg even stil in de bus, kinderen waren even toegesproken, maar dat ging al snel weer over. Ook deze avond gezellig wat chips en ander lekkers op tafel, en weer samen zingen. 

 

Laatste dag waren Martijn en ik om 08.45 in Wittem, een en ander doorgesproken en toen de bus opvangen.. we konden jullie door het raam zien maar.... de deur achter ons was in het slot gevallen, zoeken naar een uitgang, jullie even wachten.. 

 

Het optreden in de mis was een groot succes, mensen genoten zichtbaar, de priester, een oude bekende, betrok het koor er leuk bij. Daarna tijd om even te relaxen en te eten, twee vrouwtjes liepen zich de voeten onder het lijf vandaan, het smaakte zichtbaar, alles ging goed op!! 

 

De kloosterbieb bleek nog mooier dan ik me herinnerde, prachtlocatie!! De jongens van het geluid hebben keihard gewerkt om alles in de korte tijd klaar te hebben, geweldig!! 

 

Mensen stonden al lang buiten te wachten, heel veel mensen, iets wat jullie misschien nog niet weten, maar we hadden makkelijk twee zalen vol gehad, heb ik gehoord van de organisatie daar. Zoveel man hebben we dus helaas moeten wegsturen!! Dit optreden was misschien wel het beste van het weekend, lekker veel muziek, veel goede dansnummers, en het slotnummer... ze gingen helemaal los!!! Vooral de dansende jongens... Eric danste zo hard, dat hij te moe was voor het laaste nummer!!! John Bosco verraste ons met een goede rap!! 

 

De vrouw van Luc ten Klooster, oprichter van de kunstdagen en onze hulp daar, had het idee alle kinderen een pakje te geven met schoolspulletjes in, om verder te geven aan een van de kinderen daar! Een heel leuk idee, dat we even verder moeten uitwerken, omdat ik daar geen kinderen teleur wil stellen... er zijn er meer dan 21 thuis gebleven immers.

 

Op weg naar huis zijn we gestopt bij de Mac, waar ze een lekker ijsje hebben kunnen eten... en zelf tappen!!! 

 

Ik denk dat we heel tevreden mogen zijn over dit weekend, heel veel nieuwe contacten gelegd, onze eerste stappen gezet op limburgse bodem... Over 3 jaar zijn we weer uitgenodigd in Bocholtz en Wittem, de laatste wil ons dan wel twee keer hebben!!!

(door Cor) Vandaag weer gezellig met Mwangaza. Vanmorgen in optocht met Martijn mee naar het Oegandalokaal, altijd een hele belevenis op onze school. Er zijn leerlingen die het echt niets kan schelen of ze straf krijgen doordat ze te laat in de les komen. (Zelf bij mij, ja, ja!) Als ze maar even met een paar Oegandese kinderen kunnen knuffelen, op ze op z'n minst even kunnen begroeten. "s Middags staat er altijd een grote kluit leerlingen bij school te wachten op het moment dat ze door de gastouders worden opgehaald. Alleen een knipoog van (bijvoorbeeld) Cordine is genoeg om leerlingen helemaal te laten verzuchten hoe geweldig het allemaal is. Dat ze vervolgens thuis flink op hun kop krijgen voor de late thuiskomst interesseert ze eigenlijk niets.

Mwangaza was zich vandaag aan het voorbereiden op een weekend Limburg, en ze hebben er zin in.
 

Tussendoor was er nog een optreden op het aangrenzende Dalton College waarbij ze hun vrolijke Afrikaanse klanken weer lieten horen. Drie kinderen konden door verschillende omstandigheden niet meedoen, maar de anderen gingen er weer tegenaan.

 

Nadat het lokaal was geveegd, opgeruimd en gesopt (HET IS ONS GELUKT!!!), werd pastor Stephen met een smoes uit de ruimte weggelokt en werd met Mwangaza afgesproken om E Kalivariyo (zijn lievelingslied) voor hem te zingen bij terugkomst... hij was vandaag namelijk jarig! Als training hiervoor zong men (en trommelde men) maar vast "Oh Happy day", waarbij Esther zing tot mijn verrassing ontpopte als een onvervalste negro-gospel zangeres! (En ze kon ook nog een aardig partijtje dansen.) Stephen was compleet overdonderd toen hij even later terugkwam. Hij werd door mij in de gang opgepakt (zo zwaar is hij niet) en pal voor het koor op een stoel neergezet. Na zijn lievelingslied zong en danste Mwangaza ook nog Happy Birthday... Stephen werd er zichtbaar verlegen van.

 

Hierna bleek de computer en de beamer het eindelijk te doen en konden we met elkaar een paar Wim Maatman filmpjes (DRUganda night) bekijken. Daarna een lied van Mwangaza uit 2007 en een lied uit de Mwangaza 2010 toer door de VS..."Hope for the nations", hetzelfde lied als op onze CD, alleen duidelijk minder van kwaliteit.
 

Tenslotte lieten Martijn en ik het "hoofd, schouders, knie en teen" lied zien (van langzaam tot zeeeer snel), en gingen we zingend van plezier (In the jungle, the mighty jungle) richting gastouders. Mwangaza en wij hadden vandaag weer veel lol gehad.
 

 

Maandag hadden de kids een rustige dag, hoewel wat leiders iets later kwamen, werden de kinderen al onderwezen door teacher pastor Stephen! Ook juf Esther kwam beduidend vrolijker terug dan dat ze de laatste dagen liet zien...gelukkig gaat het nu beter na de tandarts. De kids wilden zich in een pauze mixen met onze leerlingen, en natuurlijk liep dat uit op een soort drum en dansles op het podium van onze aula. Daarna nog wat leren in het lokaal terwijl Martijn en ik alle afval die op Oegandese wijze links en rechts wordt weggesmeten even moesten opruimen. We gaan ze de komende tijd leren wat een bezem is en hoe je hiermee handig een lokaal op kan ruimen. Fase twee is dan het gemak van de prullenbak duidelijk maken, en bij fase drie denken we aan het regelmatig soppen van de (door limonade) kleverige leerlingtafeltjes. Tja er is nog een hoop te doen, maar het blijft wel erg gezellig.

Maandagavond heeft begeleider Chlophilio de avond van zijn leven gehad. Voor wie 'm (nog) niet kent: hij heeft het koor voorbereid op alle traditionele muziek en hij heeft ook de traditionele liedjes op de cd geschreven. Tijdens het optreden in Sliedrecht afgelopen donderdag was hij al helemaal weg van de orkesten van Crescendo. Tot zijn grote vreugde heeft hij een avond "meegelopen" tijdens een repetitie. Hij vond het geweldig! Hij heeft geleerd dat een orkest eigenlijk ook een soort koor is (met sopranen, alten, tenoren en bassen), maar dan met instrumenten. Hij vond de trompetten het mooist. Hij was er weg van! U raadt het al: het bestuur heeft direct op zolder gezocht of er nog ergens in een hoek een trompet lag. En jawel!! Chlophilio heeft nu zijn eigen trompet!! Hij heeft 15 minuten staan speechen. Zo blij was ie! Nu maar hopen dat zijn gastgezin ook zo blij is!

 

Dinsdag was zo'n dag die de boeken inging als een dag waarin twee culturen even de communicatie met elkaar niet helder hadden. We hebben een hoop geleerd! Er waren misverstanden m.b.t. het "afleveradres" van de kids (en leiding), misverstanden m.b.t. de muziekinstrumenten en misverstanden m.b.t. de juiste uniformen. En het gebeurde allemaal tijdens een ochtendoptreden ;-). Gelukkig is het op de Bernardschool toch een hartstikke leuke ochtend geworden. De leiding was overigens niet tevreden met enkele dansbewegingen van de kids en besloot het hele dansprogramma (dus zonder muziek) nog eens even stevig op het Insula podium door te nemen. De Mwangazakids stonden bijna twee en een half uur pure topsport te doen! Daarna keerde de gezelligheid gelukkig terug, zeker toen de gastouders kwamen om ze op te halen. Morgen optredens op het IJselland College... wel Mwangaza is er klaar voor!

Tja, en dan was de avond misschien nog wel het mooiste juweeltje van de hele dag. Een drietal gastouders kwam deze avond met kinderen bij elkaar in Papendrecht. Een echte Oegandese maaltijd stond op het menu: matoke n'yama. Even voelde het als thuiskomen; echt herkenbaar eten op je bord. Naast je bord geen bestek te bekennen. Nee, een Oegandese maaltijd hoor je traditiegetrouw met je handen te eten. De Nederlandse eters hadden er zin in. De weerstand kwam uit onverwachtte hoek. Bridget weigerde min of meer zonder lepel te eten. Hoezo, aanpassingsvermogen... En Bridget was niet te enige... Daar zit je dan als blanke Nederlander op zeer onhandige wijze de rijst tussen je vingers proberen te klemmen terwijl je je maar al te bewust bent van de fotograaf van het Papendrechts Nieuwsblad die er hevig op los fotografeert. Hoe kan het ook anders. Wat was het gezellig. De ontmoeting tussen 2 culturen was ook nu weer zo puur; zo mooi.

De avond werd vervolgd met fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Wat 

hebben we gelachen. Gloria, die bijna het water in reed. Bridget die de rem nog niet ontdekt had en zichzelf tot stilstand bracht door regelrecht op een muur in te rijden. Janet die meerdere malen in de bosjes belandde en Phiona die oh zo trots, maar oh zo slingerend op haar fiets voorbij kwam scheuren. Oeganda meets Holland. I love it. Mwangaza loves it!

De aanwezige pers was ook onder de indruk, Bert Bons (De Klaroen) vergat bijna zijn volgende afspraak. De glimlach op zijn gezicht zei genoeg. De woorden: 'Wat is dit genieten,' zeiden alles. Daarnaast kwam ook nog Radio Rijnmond! Kinderen, UCCF en gastouders geinterviewd. Vanavond leerde ik de charme van Cordine kennen. En wij maar denken dat Rebecca een verhaal kan vertellen. Die Cordine kan er ook wat van! Zuchtend verliet de interviewster Papendrecht met de opmerking: 'En nu moet ik het nog terug zien te monteren naar anderhalve minuut...'. Morgenochtend tussen 6.30 - 7.00 uur. Daarna te beluisteren via de website.

19 september 2010
Mwangaza bij onze trouwste sponsors in Vuren

11 sponsorkinderen!
€ 419,50 souvenirs:  

€ 260,00 cd/dvd:

€ 225,00 machtigingen (collecte):

€ 270,00 Homefarming:

Kollekte contanten: nog niet bekend

(door Esther) Vandaag een bijzondere dag. Een optreden in Maarn. Nadat de bus is aangekomen en er koffie en thee gedronken is, staat er een lekkere rijstmaaltijd klaar. Heerlijk gegeten, en daarna snel soundchecken want al vroeg staan de eerste bezoekers op de stoep.
 

Al na het eerste nummer gaat de zaal uit z'n dak, en heel het concert is één groot feest. Vooral door de intieme sfeer in de zaal is het een bijzonder en mooi concert. In de pauze en na afloop van het optreden worden er 13 kinderen gesponsord, en de nodige souvenirs en cd's verkocht.
 

Het wordt heel bijzonder als de voorzitter van UCCF na afloop van het concert aan de Mwangazakinderen gaat vertellen welke kinderen er vandaag gesponsord zijn. Nieuwe sponsors worden om de hals gevlogen en geknuffeld, het zijn vaak de neefjes, nichtjes en buurkinderen van de Mwangaza kinderen die nu een sponsor hebben gekregen. Dit alles brengt het wel heel erg dichtbij.
 

Wederom een grandioze dag met een mooi eindresultaat:

13 sponsorkinderen

€ 620 souvenirs

€ 455 cd's en dvd's 
€ 1.192 collecte
 

(door Esther) Vrijdagmiddag na schooltijd wordt Mwangaza door vrijwilligers naar de Sionskerk in Papendrecht gebracht. Daar staat een concert met de koren "Friends" en "Forever" op het programma. Alle moeders hebben lekkere nasi en bami klaargemaakt, en hiervan wordt door alle koorleden en begeleiders heelijk gesmuld. 
 

De zaal stroomt om 19.00 al snel vol, en vanaf 19.30 begint het feest. Zowel Mwangaza als de andere koren swingen en zingen dat het een lieve lust is. Net als tijdens de vorige twee tournees is het dit jaar weer een groot feest, en staat Papendrecht op z'n kop.
 

Mooi is het om te zien dat de Nederlandse en Oegandese kinderen zo makkelijk met elkaar omgaan, ondanks de taalbarriere. Stralend gaan alle kinderen na het concert naar huis.

 

Vandaag:

5 sponsorkinderen

€ 488 souvenirs

€ 760 cd's en dvd's
 

Alle basisschoolkinderen van Sliedrecht waren er. 2700 kinderen in drie sessies in de sporthal “De Lockhorst” en één schoolbezoek.

In de sporthal werd voor elke sessie van drie kwartier een mix vertoond van Afrikaanse muziek en het jeugdorkest van Cresendo en werd uitgelegd aan de kinderen waarvoor zij geld hadden opgehaald.
 

Op de school (Bleyenburg) werd Mwangaza onthaald door een enthousiast publiek en was er een heerlijke lunch. Na het eind van de middagvoorstelling mochten de kinderen van Mwangaza het zwembad in, een ervaring om nooit te vergeten.
 

Na de avondmaaltijd en een korte rust begon het avondspektakel met een hal vol publiek, een geweldig programma, een veiling van schilderijen gemaakt door Mwangaza kids en de eindopbrengst nadat verschillende cheques waren aangeboden.
 

De opbrengst mede door de inzet van de “burgervader” bedroeg ruim € 23.000,- met nog aangekondigde acties in het vooruitzicht.

Verkoop van cd/dvd’s  € 870,-, verkoop souvenirs € 340,- en 6 kinderen hebben nu een sponsorouder.

Dank jullie wel “werkgroep Sliedrecht”, graag tot over drie jaar!
 

(door Cor) Vandaag weer een geweldige Mwangaza dag op het Insula College. "s Morgens een dansworkshop voor 2 tweede klassen, ze vonden het geweldig! "God bless Uganda" werd met dans en zang ingestudeerd en inderdaad door leerlingen tijdens het concert voor onze 2e klassers getoond. Zelfs leerlingen die het eigenlijk niet durfden werden door de Mwangaza kids overgehaald om toch vooral op het podium te staan.

Het is gewoon aandoenlijk hoe stevig meiden uit onze Dordtse volkbuurt veranderen in kleine "wegsmeltende" meisjes die toch vooral veel Oegandese kinderen willen verwennen.

 

Het was helemaal geweldig dat de kids er tijdens de pauze voor 3e en 4e klassers bijbleven en lieten zien en horen hoe je op de drums speelt. Een van onze leerlingen (een aantal jaar djembeles) mocht meedrummen...hij straalde van oor tot oor, maar kon toch het steeds snellere tempo niet

bijbenen. Komende weken probeert hij het nog een keer...met zijn eigen drum.

 

Daarna kwam de burgemeester op visite, een sympathieke man die (speciaal voor de kinderen) met zijn ambtsketen naar school kwam. Hij liet zich uitgebreid inlichten over het koor, de stichting en (natuurlijk) het Insula College. Waar hij bijzonder van onder de indruk kwam, was de gulle gift van "Schuurman schoenen" (de kinderen droegen het Schuurman t-shirt), dat zoiets nog kan in ons land mompelde hij. Daarna hebben de kinderen speciaal voor hem a-capella nog een lied gezongen.

Het zijn nachtegaaltjes verzuchtte zijn secretaresse vol bewonderen. Met het koor op de foto, en hij moest weer verder naar een vergadering in Den Haag.

 

Toen de burgemeester net weg was kwam de fotograaf van een van onze bekendste Dordtse huis aan huis bladen om foto's te maken...jawel de fotograaf van Dordt Centraal! Helaas was onze burgervader net vertrokken, maar hij bleef om een paar foto's te maken van het

concert voor onze 3e klassers (foto's)

En dat concert was geweldig, zeker omdat het geluid nu wel goed was. Onze leerlingen waren niet uit de aula weg te slaan...ook niet toen het concert voorbij was.

 

Om 13.15 een tweede concert...weer zo goed. En nu tot slot een optreden van Mwangaza met onze Insula leerlingen samen. Op een aantal foutjes na, deden ze het best goed. Voor hen was het een hele belevenis, en Mwangaza ging weer terug naar haar eigen lokaal. Rebecca was echter uitgenodigd om haar getuigenis te geven tijdens een Godsdienstles

met derde klas meisjes. Wat een indrukwekkend verhaal... ze hingen aan haar lippen. Uit mijn ooghoeken zag ik de meiden stevig door hun eigen ogen wrijven. Daarna vraag en antwoord, en toen was het de beurt aan Rebecca. "Weten jullie wel dat jullie Jezus in je leven nodig hebben? Zonder Hem ben je verloren, Hij geeft jouw leven weer een nieuwe inhoud... kijk maar naar mij". Slik... deden alle niet gelovige meiden.

En zo ging het nog even door... mijn leerlingen bleven het opzuigen. En bleven na de les nog lang napraten.

 

Mwangaza maakte de rest van de dag vol in hun lokaal en leerden hier (even tussendoor) snel een liedje aan dat ze vrijdagavond met een ander kinderkoor gaan zingen. Al met al weer een prachtige dag.
 

(door Cor) Maandag vanaf 8.00 gonsde het al op het Insula College...zijn ze er al, zijn ze er al, ze komen toch wel? Leerlingen uit alle klassen schoten je aan. En juist deze dag ging er van alles wat mis kon gaan mis!

Op Oegandese wijze was de bus veel te laat, leerlingen en UCCF'ers "aten hun schoenen van spanning bijna op".
 

Toen de bus was gearriveerd was de meute niet meer te houden...alle leerlingen (les of geen les) pakten spontaan de koffers op om ze naar het Mwangaza lokaal te brengen... terwijl we daar een goederenlift voor hebben. Het kost me een doos "Merci" om de Tineke (onze conciërge van het samenwerkingsgebouw) weer vrolijk te laten kijken.

Leerlingen en gastouders konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen om een kijkje in dat Oegandese lokaal te nemen. Hierbij kwamen ze door ruimtes waarvoor zelfs onze directeur eerst nog toestemming moet vragen. Kortom...ik had vandaag een hoop uit te leggen...gelukkig zag ik alleen maar grijnzende gezichten om me heen.
 

Het afscheid van de Achterhoekers viel hard, de tranen waren niet te stelpen. De kids waren hierna echt een tijdje van slag. Doormiddel van een poppenspel kwam de bekende glimlach weer een klein beetje terug... maar toch, al die "ooms en tantes" uit de Achterhoek werden bijzonder gemist.

 

Mijn collega Anneke de Korver ontmoette de broer van haar sponsorkindje, en ze kreeg een emotionele omhelzing. U raad het al... Anneke werd meteen opgenomen in het koor van huilende mensen.

Is er nog iets leuks te melden dan... dat natuurlijk ook. De ontmoeting van de kinderen met hun gastouders was warm er hartelijk, de sfeer kwam weer terug! Dezelfde avond een kleine soundcheck in Sliedrecht als voorbereiding voor het grote concert van donderdag was daarna een succes. De zaal stond vol met (duur) materiaal van de Sliedrechtse muziekvereniging Cresendo, ja die verleiding bleek voor Mwangaza te veel. Ogenblikkelijk werden pion, drums etc, etc door de kids in beslag genomen en de herrie kon beginnen...en nog ritmisch ook.

De Cresendo leden stonden er bij, keken er naar en genoten. Sommigen werden bijna bedolven onder de begroetingen van de kids.

 

Vandaag (dinsdag) tussen 8.30 en 9.00 verzamelen op het Insula... in een lokaal waar ik op dat moment les gaf. Ik schakelde over in het Engels wat mijn leerlingen verrassend genoeg goed konden volgen (zal wel aan mijn matige Engels liggen). Er was meteen een geweldige interactie tussen Oegandese en Nederlandse leerlingen.

Mwangaza ging naar het eigen lokaal waar ze, tot grote vreuge van John Bosco (long John) gingen schilderen. Wat was hij blij dat ik ze kwam halen voor de geluidstest voor het concert van 11.00. 

En toen bleek er bij ons op school niets te kloppen, microfoons deden het niet, geluidsboxen waarmee Mwangaza haar eigen geluid (en muziek) op het podium kon horen, konden niet aangesloten worden.

En als klap op de vuurpijl was er slechts één persoon beschikbaar om de knoppen te bedienen...ikke dus. Het maakte Mwangaza allemaal niets uit, ze straalden, zongen en dansten zoals we dat van hen gewend zijn.

Alle 4e klasleerlingen waren diep onder de indruk... velen zeiden toe ook naar Sliedrecht te gaan. Enkelen zijn vastbesloten om daar een kindje te gaan sponsoren.

 

Tijdens het tweede concert voor alle 1e klassers om 13.15 hetzelfde beeld... sommige microfoons moesten zelfs worden uitgeschakeld...en Mwangaza zong door. Dan maar zonder microfoons. Er werden veel dansnummers ingelast en Rebecca gaf een indrukwekkend getuigenis dat door de docente Engels (die overigens in 2008 met Insula leerlingen in Rakai is geweest) keurig werd vertaald... er viel een diepe stilte.

Daarna nog een dansnummer en het miniconcert zat erop.

 

Morgen weer een nieuwe Mwangazadag!

 

(door Walter) Noem het een luxeprobleem  voor een organisator; later beginnen met het concert omdat er eerst nog 200 stoelen bijgeplaatst moeten worden. Het gebeurde zondag 12 september op de Betteld in Zelhem. Ruim 700 bezoekers waren aanwezig bij het slotconcert van het Mwangaza kinderkoor uit Oeganda. Daarmee werd dit laatste concert voor de Mwangazakids een mooie afsluiter van twee weken optreden in de Achterhoek.

 

Vooraf werd er al door de kinderen uit Oeganda een feestje gevierd omdat ze de producent van de CD, Marcel Zimmer, weer terug zagen. Marcel was in Oeganda geweest om de CD op te nemen en was daar een echte held. De ontmoeting op de Betteld was overweldigend. De getalenteerde muzikant werd in één keer door 21 kinderen bestormd.Marcel werkte deze middag mee aan het concert, samen met zijn vrouw Lydia. Daarnaast zorgden de jongerenkoren Voicemail en Young Voices voor korte intermezzo’s.

 

Maar de meeste aandacht ging uit naar de Mwangazakids. Opnieuw spatte het enthousiasme van het podium af. Een volle zaal is altijd lekker om op te treden en het was aan de kinderen te zien dat ze genoten van alles wat er gebeurde. Dat was ook in de zaal te merken, steeds meer mensen begonnen mee te klappen en men genoot met volle teugen. Nog één keer de ontroerende solo van Joseph in het nummer ‘The name of Jesus’, nog één keer het vrolijke nummer ‘Ntendereza’, nog één keer de authentieke inheemse dans en instrumenten en nog één keer met de hele zaal  ‘God bless Uganda’ zingen. Het zal u niet verbazen dat het programma een beetje uitliep, maar een kniesoor die daar op lette.

 

Aan het eind van het optreden mocht Gerrit Grievink, namens de organisator van de tournee, met gepaste trots vermelden dat er in de pauze van het concert 11 nieuwe sponsorouders bij waren gekomen en dat de collecte maar liefst 3500 euro had opgebracht. Daarmee komt de totale eindstand van twee weken touren in de Achterhoek uit op 25.000 euro en 60 nieuwe sponsorouders. En dat zal de komende dagen nog een beetje doorgaan. Daarnaast zijn er een aantal basisscholen die het komende jaar voor Mwangaza blijven sparen, zodat ook op de lange termijn nog meer financiële ondersteuning gewaarborgd blijft.

 

Maandag vertrok het koor naar Dordrecht. De komende vier weken gaan ze van daaruit op tournee, maar wordt er ook weer gewerkt aan de dagelijkse schoolverplichtingen.  Op het Insula college in Dordrecht is een lokaal vrijgemaakt waar de Mwangaza kids weer kunnen werken en leren. Maar ook in Dordrecht en omgeving gaat de grond daveren als Mwangaza op bezoek komt.

De ontmoeting met de gastgezinnen was weer bijzonder. Iedereen heeft er bijzonder veel zin in! Na een lange tijd van wachten hebben de gastgezinnen nu eindelijk "hun" kinderen in huis!

(door Walter) Overdonderd en verrast. Zo kan je de reacties van de Mwangazakids het best omschrijven aan het begin van de DRUganda Night.

 

En het is ook niet niks. De kinderen wisten niet beter dan dat ze opnieuw een avondvullend optreden gingen verzorgen in de DRU fabriek. Maar dat pakte even anders uit. Net als anders stond het koor netjes in de rij opgesteld om op de muziek van hun intro nummer naar binnen te dansen. Maar in plaats van de bekende klanken begint er opeens een blaasorkest het nummer ‘Gimme hope Joanna’ te spelen en worden de kinderen door wat begeleiders de zaal ingebracht. De kinderen pakken de muziek gelijk op en lopen al swingend naar binnen op schuimrubber klompen, die door een gulle gever waren aangeboden aan het koor. In de zaal worden ze door meer dan 350 toeschouwers met enthousiasme ontvangen.

 

Spreekstalmeesters Sander Berendsen en Wim Maatman leggen aan de Oegandese kinderen uit, dat ze vanavond de VIP’s zijn en zich lekker muzikaal mogen laten verwennen door leeftijdsgenoten en anderen die het koor graag een hart onder de riem willen steken. Langzaam dringt het tot de kinderen door. Vanavond wordt een feestavond!! En de vreugde is van de gezichten af te lezen. En dat blijft de hele avond zo. Want in een non-stop show treden Stefan Bos (13 jaar, pianist) , Twice (twee meiden van een jaar of 16) jongerenkoor Voicemail, de tieners van circus PHBG maar ook volwassenen als Robbert Besselaar, de mannen van The Tailshakers, Strike Six en MooiKoorMan en natuurlijk de muzikanten van Excelsior op voor hun Oegandese vrienden. Sander en Wim praten de diverse acts vakkundig en op de hun bekende wijze aan elkaar terwijl de technici zweten om de ene act op en de andere van het podium te krijgen. Alles verloopt echter bijzonder soepel en ongedwongen. Mede dankzij het goede voorbereidende werk onder leiding van Peter Groeskamp.

 

Een mooi intermezzo was de veiling onder leiding van Frans Miggelbrink, die de lachers al gelijk op zijn hand heeft met de opmerking:”Mag het licht aan? Dan kunnen we zien waar het geld zit.” In rap tempo werden onder andere een Ajax shirt, een graafschap shirt en de gitaar van het bekende duo ‘Kale hasses, grote oren’ geveild. Karin Geurts en Els Bakker hadden zo links en rechts de nodige items bij elkaar verzameld. En als klap op de vuurpijl deden Miel Winkelhorst (echte Eastpack rugzakken voor alle kinderen van het koor), MooiKoorMan en Excelsior (beiden een financiële bijdrage ) een extra duit in het zakje. Allemaal voor dat ene goede doel; de kinderen van Mwangaza.

 

Natuurlijk stonden de Mwangaza kinderen ook op het podium, kompleet met klompen. Drie nummers mochten ze doen, meer niet. Want de boodschap was en bleef; GENIET!!

 

Aan het eind van de avond werd een eerste telling bekend gemaakt van het bijeengebrachte geld voor de bouwprojecten in Oeganda. Met trots deelde Walter Hobelman mee dat er ongeveer 4000 euro binnengekomen was. Nadat ook de collecte bij het verlaten van de zaal en de opbrengst van de verkochte souvenirs en cd’s geteld was blijkt, dat daar nog duizend euro bij is gekomen zodat de totale opbrengst van deze avond op het geweldige bedrag van 5000 euro uit komt. Een prachtig resultaat, waarmee iedereen de kinderen van Oeganda onvoorstelbaar blij heeft gemaakt. Met dit geld kunnen de school- en woonomstandigheden verbetert worden. Iedereen die bijgedragen heeft, namens de hele organisatie, hartelijk bedankt! En dat geldt ook voor de organisatoren van deze avond en alle technici en harde werkers voor en achter de schermen. Het was SUPER!!!!!!!!!!

(door Walter) Woensdag waren de kinderen van Mwangaza in de DRUfabriek in Ulft. In dit oude fabriekscomplex, dat van binnen vernieuwd en gerenoveerd is en dienst doet als cultureel centrum van Ulft, werd ’s middags en ’s avonds keihard gewerkt door de Mwangaza kids en een groep van ongeveer 70 kinderen van basisscholen in de regio.

 

Het middagprogramma werd gevuld met twee workshop rondes. In de ene workshop leerden de kinderen een liedje met bijbehorende dansbeweging en in de andere workshop mochten ze samen met de Mwangza kids drummen en muziek maken. Het enthousiasme was groot en opnieuw was het opvallend met welk gemak de Oegandese kinderen contact maken met hun Nederlandse leeftijdsgenootjes. Het zijn ware ambassadeurs voor hun land en de stichting, want het kan niet anders dan dat dit soort contacten voorgoed gegrifd staan in het geheugen van de kinderen die er bij waren.

 

In het avondprogramma trad het Mwangaza koor op voor een goed gevulde zaal en natuurlijk werd daar het ingestudeerde nummer voor het publiek ten gehore gebracht. Na afloop was er gelegenheid om cadeautjes aan de kinderen van Mwangaza te geven en werden er veel foto’s gemaakt. De Oegandese kids vonden het geweldig! Maar minstens zo mooi was de balans die we aan het eind van de avond konden opmaken; elf nieuwe sponsorouders hebben zich aangemeld, waarmee de teller nu staat op ongeveer 45 kinderen die een hoopvolle toekomst tegemoet mogen zien.

 

Vanavond zijn de kinderen opnieuw in de DRU, maar wat er dan gaat gebeuren is voor hen een verrassing. Ze weten niet beter dan dat ze opnieuw moeten optreden. Maar het wordt voor hen een ‘verwen’ avond. Achterhoekse artiesten en muzikanten gaan optreden voor de Mwangaza kids om ze een hart onder de riem te steken en geld in te zamelen voor de bouwprojecten. Er wordt vanuit het bedrijfsleven op diverse manieren een bijdrage geleverd, er worden collector items geveild en iedereen werkt belangeloos mee. Er zijn nog kaarten beschikbaar, maar vol=vol. Iedereen bepaalt zelf de toegangsprijs (met een minimum van € 2,50)

 

Eén ding staat vast; het wordt een onmundig mooie avond!
 

(door Walter) Vandaag begon de dag met een heel ander weer dan gisteren. Het regenseizoen in de Achterhoek is weer losgebarsten. Gelukkig hebben de kids van Mwangaza hun naam mee. 'stralend licht'. En die naam doen ze eer aan.

 

Vanmorgen trok het hele koor weer naar Gendringen. Deze keer werd basisschool de Hoeksteen bezocht. En de hele ochtend werd er druk geoefend met alle kinderen in diverse workshops en dat ging weer nagenoeg vlekkeloos. Met natuurlijk als afsluitend hoogtepunt een optreden voor de ouders. Juf Esther leerde de allerkleinsten een leuk engelstalig opzegversje over een mango en de groteren zongen mee met 'God bless Uganda'. Directeur BeErt Smit maakte het koor blij met de mededeling dat het komende schooljaar al het zendingsgeld voor de stichting UCCF is! Dat wordt vast een mooi bedrag! Dank jullie wel alvast!

 

In de middag werd de Halle Heide school bezocht. Een kleine, maar o zo gezellige school waar ook met veel enthousiasme werd geoefend en opgetreden. De kinderen van deze school gaan de komende dagen op stap met kraskaarten om zoveel mogelijk geld op te halen voor hun Oegandese vrienden en daarnaast draagt ook deze school financieel bij om de kinderen van Mwangaza een betere toekomst te geven.

 

De rest van de middag en avond werd er lekker gerelaxed op de Oase. Ook die plek doet zijn/haar naam eer aan. Het is elke keer een verademing om daar weer aan te komen en lekker te kunnen rusten, eten en ontspannen. En dat mede dankzij al die hartelijke vrijwilligers, die zich enthousaist inzetten om d ekinderen een vertrouwd gevoel te geven.

 

Morgen staat het optreden in de DRU fabriek op het programma en zijn er 's middags workshops voor alle basisschoolkinderen.
 

Vanmorgen heeft het Mwangaza kinderkoor zichzelf én alle toeschouwers aangenaam verrast. Op het stadsfeest in Doetinchem was in de programmering op het hoofdpodium tijd ingeruimd voor 2 keer een half uur Mwangaza en de organisatie heeft daar naar eigen zeggen geen spijt van gehad! Een ruwe schatting is, dat er zeker 650 mensen aanwezig waren op het Simonsplein in hartje centrum. De terrasjes zaten vol en het was perfect Mwangaza weer.

Bij aankomst waren de kinderen wel onder de indruk van het immens grote podium, maar ze vonden het toch ook wel erg ‘stoer’ om daar te mogen staan. Voordat de kids gingen optreden was er een x-factor wedstrijd met plaatselijke talenten. De winnaar van vorig jaar, Jeremy Buttner, was zó gecharmeerd van zijn Oegandese leeftijdsgenoten, dat hij ze op het podium wilde hebben om ze alvast aan het publiek te laten zien. Daarna zouden ze weer van het podium af, maar de muziek van Jeremy begon al te lopen en de kids begonnen (onder aanvoering van choreograaf Peter ) spontaan te dansen en te bewegen. De lekkere spaans klinkende muziek van Jeremy werd zo voor het oog mooi opgevuld door ‘onze’ kids die net deden of ze het nummer al jaren in het repertoire hebben. Dat gebeurde ook bij de ‘smartlap in driekwartsmaat’ die daarna door Jeremy gezongen werd. Met deze twee nummertjes was de toon al gezet voor een spetterend optreden door de Mwangaza kinderen zelf.

Het optreden van de Mwangaza kinderen werd een daverend succes! Het publiek was zeer enthousiast en geboeid en het plein stroomde steeds voller. Het goede weer, de gezellige ambiance en de perfecte organisatie zorgden er voor dat het voor publiek en de mwangazakids een bijzonder optreden werd. En na afloop werd er al gezegd:"Tot over drie jaar!!" En dat is goed om te horen.

DIE JEUGD VAN TEGENWOORDIG!!!

 

Iedereen kent ze wel; petten op, broek op half acht of nog later/lager, oortjes in en mobieltje binnen handbereik. De jeugd van tegenwoordig. Alles wordt gedaan om toch maar vooral ‘cool’ te zijn en vooral niet buiten de groep te vallen.

 

Maar dan…vandaag... Een hele aula vol met VMBO leerlingen, voornamelijk uit het 1e en 2e leerjaar op de Wesenthorst in Ulft. De Mwangaza kids zingen en dansen en wat gebeurt er in de zaal? Tranen in de ooghoeken en op de wangen. Drie kwartier lang geen onvertogen woord en steeds meer enthousiasme. Meeleven als Gerrit vertelt over de omstandigheden van de Mwangaza kids in hun dorpje, meejuichen als Anke haar sponsorzusje ’life on stage’ voor het eerst in de ogen kan kijken en omarmen.


En dan…na afloop… De overweldigende respons van de leerlingen. Drie jongens willen met hun klas een gezin aan een varken helpen. “Dat kost maar 70 euro, weet je wat? We doen er drie als het mag van thuis.” Twee meiden staan te bellen met thuis;”Mogen wij een sponsorkindje uitzoeken? Dan betalen we dat samen.” En ja!! Dat mag!!! Ook de leerkrachten laten zich niet onbetuigd. Een lerares neemt er zelfs twee. Mijn man zal raar opkijken vanavond. Ik ging weg zonder kinderen en kom thuis met een jongen en meisje.”

 

En tot slot was er nog de Afrikaanse markt en... de schoolleiding en leerlingen boden een cheque aan van 500 euro!!!!! Nou…volgens mij is de jeugd van tegenwoordig vaak  best nog wel te pruimen. In Ulft in elk geval wel! De kinderen vertelden hun verhaal. Een verhaal van wanhoop en hoop. Een verhaal van dromen en hopen op een betere toekomst. Mogelijk gemaakt door leeftijdsgenoten die aan de andere kant van de wereld wonen, maar in één ochtend snappen waar het om draait. Aandacht voor een ander.

 

De Mwangaza kids vonden het allemaal geweldig en werden op de school ontvangen als VIP’s inclusief rondleiding door de school. Daarna gingen ze weer naar de OASE en hebben hun droom geschilderd. Het werd een creatieve, kleurrijke en relaxte middag. En wat die dromen betreft…Het komt goed in Oeganda, bijna alle kids willen dokter, zuster of onderwijzer worden. Die jeugd van tegenwoordig toch…. Ik neem mijn petje er voor af!


 

Vandaag zijn de Mwangaza kids dan eindelijk ’echt’ begonnen. Vanmorgen hebben ze twee schoolconcerten gedaan in Winterswijk als promotie voor het optreden dat daar aanstaande vrijdagavond plaatsvindt. Op de eerste school een binnenconcertje gedaan dat erg in de smaak viel bij de leerlingen en onderwijzers. Het enthousiasme spat er weer vanaf en de kids genieten er zelf enorm van!
 

Het tweede optreden was buiten, lekker in de zon. Daarbij was een reportageploeg aanwezig van Omroep Gelderland. Vanavond 2 minuten aandacht in het journaal , vanaf 18.00 uur elk uur op het hele uur, UPC kijkers uit het hele land kunnen het zien, als je het goede abonnement hebt. Ook hier weer veel enthousiasme en bijval voor de kinderen. Enkele voorbijgangers die bleven staan luisteren waren ook zeer enthousiast en iemand zei in elk geval “tot vrijdagavond!” Dus 1 bezoeker is er sowieso!

 

Daarna gingen de kinderen naar Schuurman Schoenen om daar schoenen aan te passen en we weten allemaal….wie de schoen past, trekke hem aan! De kids stappen nu vol trots ronds op hun nieuwe eigendommen. Thanks to Schuurman.

Maar bovenal…thanks to God!!! Ongelofelijk, wat  1 dagje optrekken met de kids met je doet. Reactie van een sponsorouder uit de Achterhoek die zijn sponsordochter ontmoette: "... een mooi en emotioneel moment voor ‘vader en dochter’. Maar ze zijn me nu al alle 21 even lief. Het worden twee bijzondere weken".